خدمات فوریت های پزشکی

خدمات فوریت های پزشکی (EMS) را می توان به عنوان "سیستم جامعی که ترتیبات پرسنل، امکانات و تجهیزات را برای ارائه موثر، هماهنگ و به موقع خدمات بهداشتی و ایمنی به قربانیان بیماری یا جراحت ناگهانی فراهم می کند" تعریف کرد. هدف EMS بر ارائه مراقبت به موقع به قربانیان صدمات یا موارد اضطراری ناگهانی و تهدید کننده زندگی به منظور جلوگیری از مرگ و میر یا عوارض طولانی مدت تمرکز دارد. عملکرد EMS را می توان به چهار جزء اصلی ساده کرد. دسترسی به مراقبت های اضطراری، مراقبت در جامعه، مراقبت در مسیر، و مراقبت پس از رسیدن به دریافت مراقبت در مرکز مراقبت های بهداشتی. 

EMS امروزه آنقدر پیشرفت کرده است که به طور گسترده ای به عملکرد کلی سیستم های مراقبت های بهداشتی کمک می کند. سازمان جهانی بهداشت سیستم های EMS را به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از هر سیستم مراقبت بهداشتی موثر و کاربردی می داند. اولین نقطه تماس اکثریت مردم با خدمات مراقبت های بهداشتی در مواقع اضطراری و آسیب های تهدید کننده زندگی است و به عنوان یک گام نگهدارنده برای دسترسی به خدمات ثانویه و ثالث عمل می کند. ارائه دهندگان فوریت های پزشکی در سراسر جهان با استفاده از فناوری پیشرفته بالینی، نقش گسترده ای را برای مقابله با اورژانس های پزشکی و تروما ایجاد کرده اند. در بسیاری از کشورهایی که سیستم EMS مناسب وجود دارد، ارائه دهندگان می توانند داروهای کنترل شده ای مانند مورفین و اپی نفرین را تجویز کنند، روش های تهاجمی را به عنوان مثال، لوله گذاری داخل تراشه و قرار دادن خط داخل وریدی انجام دهند و قضاوت بالینی پیچیده یا حتی مرگ را اعلام کنند. توسعه سریع فناوری پزشکی همچنین سیستم های بین المللی EMS را با معرفی سیستم های نظارت چند منظوره اصلاح کرده است که وظیفه نظارت بر بیماران را در یک محیط کنترل نشده از تنظیمات پیش بیمارستانی قابل مدیریت می کند. 

از دهه 1970، نحوه ارائه مراقبت های بهداشتی اورژانسی در محیط پیش بیمارستانی حول دو مدل اصلی EMS با ویژگی های متمایز تکامل یافت. اینها مدل انگلیسی-آمریکایی و فرانسوی-آلمانی هستند. این تمایزات طبقه بندی شده در طول دهه 1970 تا پایان قرن 20 آشکار بود. امروزه اکثر سیستم های EMS در سراسر جهان دارای ترکیبات متفاوتی از هر مدل هستند. یکی دیگر از روش‌های طبقه‌بندی EMS بر اساس سطح مراقبت ارائه‌شده به پشتیبانی اولیه زندگی و پشتیبانی پیشرفته زندگی با توجه به سطح مراقبت ارائه‌شده است.

مدل فرانسوی-آلمانی بر اساس فلسفه "بمان و تثبیت" است. انگیزه این مدل رساندن بیمارستان به بیماران است. معمولاً توسط پزشکان اداره می شود و آنها دارای دامنه عمل گسترده ای با فناوری بسیار پیشرفته هستند. این مدل از سایر روش‌های حمل و نقل در کنار آمبولانس زمینی مانند هلیکوپتر و آمبولانس‌های ساحلی استفاده می‌کند. این مدل معمولاً زیر مجموعه ای از سیستم مراقبت های بهداشتی گسترده تر است. این فلسفه به طور گسترده در اروپا اجرا می شود که در آن اورژانس پژشکی یک رشته نسبتاً جوان است. بنابراین در اروپا، مراقبت های اورژانسی پیش بیمارستانی تقریباً همیشه توسط پزشکان اورژانس ارائه می شود. پزشکان اورژانس حاضر در این زمینه اختیار قضاوت بالینی پیچیده و درمان بیماران را در خانه یا در محل حادثه دارند. این باعث می شود بسیاری از کاربران EMS در محل حادثه تحت درمان قرار گیرند و کمتر به بیمارستان منتقل شوند. تعداد بسیار کمی از بیماران منتقل شده معمولاً توسط پزشک اورژانس صحرایی که بخش اورژانس را دور می زند مستقیماً در بخش های بیمارستان بستری می شوند. کشورهایی مانند آلمان، فرانسه، یونان، مالت و اتریش سیستم های EMS فرانسوی-آلمانی به خوبی توسعه داده اند. 

برخلاف مدل آلمانی-فرانسوی، مدل انگلیسی-آمریکایی بر پایه فلسفه «اسکوپ و اجرا» استوار است. هدف این مدل رساندن سریع بیماران به بیمارستان با مداخلات پیش بیمارستانی کمتر است. معمولاً با خدمات ایمنی عمومی مانند پلیس یا ادارات آتش نشانی به جای خدمات بهداشت عمومی و بیمارستان ها متحد می شود. پیراپزشک آموزش دیده و تکنسین های فوریت های پزشکی (EMTs) سیستم را با نظارت بالینی اداره می کنند. در کشورهایی که از این مدل پیروی می کنند، طب اورژانس به خوبی توسعه یافته است و به طور کلی به عنوان یک تخصص پزشکی جداگانه شناخته می شود. تقریباً همه بیماران در مدل انگلیسی-آمریکایی توسط پرسنل EMS به بخش های توسعه یافته اورژانس منتقل می شوند تا بخش های بیمارستان. کشورهایی که از این مدل تحویل EMS استفاده می کنند شامل ایالات متحده، کانادا، نیوزلند، عمان و استرالیا هستند.